Acht kilo keuzes
- Ilse Beunen
- Apr 23
- 2 min read
De auto gleed traag door het landschap, alsof snelheid hier ongepast was. Zachte roze bloesems dwarrelden over de weg en landden af en toe, met een zekere vanzelfsprekendheid, op de voorruit. Even leek het minder op rijden en meer op het binnengaan van een schilderij dat vergeten was stil te blijven.
En ergens tussen die stille momenten door besefte ik iets: containers doen vreemde dingen met een mens.
In de weken voor mijn vertrek naar Japan nam ik ze mee naar bed. Niet letterlijk, maar het scheelde weinig. ’s Avonds laat scrolde ik door de Instagram van Modernist Ikebana, keek naar vormen, texturen, randen… en ja, ik geef het toe, met een licht overdreven speekselproductie.
Tegen de tijd dat ik in Japan aankwam, was er een stem die bleef aandringen: neem contact op. Dus dat deed ik. Midden in Tokio, in een telefooncel, even schuilend voor het lawaai. Wat volgde was een gesprek van anderhalf uur, over containers alsof het levende wezens waren.
Toen ik weer buiten stond, brulde de stad nog even door, maar plots wist ik waar ik heen moest. Niet naar een hotel, niet naar een restaurant, maar naar containers.
De volgende dag nam ik een vroege trein, gevolgd door een korte rit onder bloeiende kersenbomen. En toen waren we er. Ze waren overal: op rekken, op de grond, in hoeken waar ze zich stilletjes hadden verzameld. Sommige slank en elegant, andere zwaar en een tikje eigenzinnig. Sommige fluisterden, andere spraken tegen.
En dan waren er die ene vazen. Die je doen stilstaan. Die gewoon… juist voelen.
Op dat moment wordt het helder: als ikebanist ben je altijd op zoek naar containers. Het houdt nooit op. Omdat container en schikking geen twee aparte dingen zijn. Ze groeien naar elkaar toe. De ene suggereert de andere.
Tijdens mijn bezoek was er nog iets dat zachtjes meespeelde: een grens van acht kilo. Diezelfde avond vertrokken we terug naar België. Ik wist precies hoeveel ruimte er nog was, en vooral hoeveel gewicht, 8 kilogram!
Dus daar stond ik. Een container in de hand, voelen wat hij vraagt van een tak. Wegen, terugzetten, opnieuw oppakken. Geen onderhandeling met de verkoper, maar met mezelf.
Keuzes worden scherp wanneer je niet alles kunt meenemen. Misschien was dat wel de essentie.
Na onze terugkeer begon de videoweek. We doken in het thema massa. Een vreemd onderwerp, bijna een raadsel: hoe geef je iets gewicht zonder dat het zwaar wordt?
En bijna vanzelf kwamen de nieuwe containers voor de camera te staan. Als vertrekpunt voor de videolessen over massa. Want een container is geen object waarin je iets plaatst, hij stuurt mee, duwt terug, en maakt keuzes zichtbaar.
Voel je de drang om een vaas te redden die anders vergeten wordt, kijk dan eens bij Modernist Ikebana op Instagram. Misschien wacht er daar iets op je.